||||Cor & Engelien in Dubai

Wat vliegt de tijd voorbij, Babette is alweer 3,5 week oud! Cor heeft 1 week vrij gehad en is toen weer aan het werk gegaan. Gelukkig is het nu Ramadan en kan hij bijtijds zijn kantoor verlaten om nog even van Babette te genieten. De borstvoeding gaat gelukkig heel erg goed, en ons meisje groeit dan ook als kool. In bijna 3 weken tijd was ze ten opzichte van haar geboortegewicht 0,5kg aangekomen en woog ze dus alweer 4kg. Mij is verteld dat dat een goede toename is. Het blijft lastig, je hebt namelijk geen idee hoeveel ze drinkt en moet dus maar vertrouwen op haar dorstlust. Ze ziet er altijd voldaan uit, en bevuilt genoeg luiers dus ik neem aan het wel goed zit. Al heel snel word je expert in het luier verschonen en haar huiltjes te herkennen. Er zit namelijk een duidelijk verschil tussen een vieze luier huilbui en een huilbui vanwege krampjes. In bad gaan vindt ze ook geweldig en we kunnen niet wachten tot we met haar het zwembad in kunnen om aan baby zwemmen deel te nemen.

Regelmatig gaan we met haar wandelen in een van de vele malls en we zijn zelfs al met haar uit wezen eten. Samen met Nour een collega van Cor een traditionele iftar maaltijd gehad bij Khan Murjan in Wafi. Dit was een geschikt restaurant om een kleine baby mee naar toe te nemen.

Het bezoek begint een beetje op gang te komen. In de zomer loopt Dubai namelijk leeg, vele families met kinderen ontvluchten de hitte en zijn vaak de hele zomer weg en velen gaan zelf natuurlijk ook op vakantie. Van iedereen krijgen we opmerkingen over de enorme haarbos van Babette. Hopelijk houdt ze deze, we zien nog geen kale plek verschijnen, dus we wie weet.

Melissa was ook langs geweest met haar 3 dochters (Claire van 8, Olivia van 6 en Aurielle van 3). Erg gezellig en weer leuke cadeautjes gekregen, waaronder een schattig Miffie (Nijntje) boekje van Aurielle. Bij het overhandigen zei ze dat Babette die mocht hebben, omdat zij er nu te groot voor was Alle 3 wilden ze natuurlijk Babette op schoot en onder begeleiding van Melissa en mij kon dat prima. Olivia vond het geweldig en Claire wist niet wat ze er precies mee aan moest. Babette krijgt veel cadeautjes en voorlopig hebben we al meer dan genoeg kleren voor haar.

Over ruim een week komen de ouders van Cor voor 2 weken langs. Zij kunnen niet wachten om hun tweede kleinkind te zien, gelukkig is er Skype en hebben ze haar al regelmatig via de webcam gezien. Mijn moeder komt in oktober een week langs.

Babette doet het verder erg goed, natuurlijk heeft ze af en toe een flinke huilbui, maar dat hoort er eenmaal bij. Als ze even later dan weer heerlijk op je buik ligt te slapen zijn we helemaal verliefd op haar .

Het is heerlijk om met haar te wandelen. Aangezien het nu zomer is, zit een wandeling buiten er niet echt in, tenzij je heel vroeg gaat. Cor was laatst toch vroeg wakker omdat ze had gegeten om 6 uur ‘s ochtends en is toen met haar gaan wandelen in onze buurt rondom de Burj. Ik ben toen weer lekker mijn bedje in gekropen.

Komend weekend gaan we verhuizen naar Dubai Silicon Oasis. We kijken er echt naar uit, de buurt is minder flitsend ten opzichte van de buurt waar we nu wonen, maar de woning maakt alles goed. We hebben straks heerlijk veel ruimte en voor het eerst sinds 16 jaar wonen we weer in een huis in plaats van een appartement! 1x per week gaan we langs mijn kantoor om de post op te halen en langzaam begint te post uit Nederland op gang te komen. Deze gaan we uiteraard goed bewaren, samen met alle sms-jes en e-mailberichten die we van iedereen hebben ontvangen. Fysieke post ontvangen blijft leuk en zeker nu met alle lieve kaartjes en kleine pakketjes. Iedereen bedankt!!

Afgelopen zaterdagochtend 7 augustus zijn wij de trotse ouders geworden van Babette.  Ze is om 7.09 in de ochtend geboren in het American Hospital in Dubai, is 50cm lang en woog 3.520 gram.

Aan het einde van de vrijdagmiddag voelde ik al wat krampen in mijn buik, die langzaam steeds heftiger werden. Op een gegeven moment maar gaan timen en het ziekenhuis gebeld, omdat het toch te regelmatig was. Na overleg nog even thuis gebleven en uiteindelijk om 22.30 in het ziekenhuis aangekomen. De bevalling ging redelijk voorspoedig. De details zal ik iedereen besparen Ons kleine meisje arriveerde de volgende ochtend.

Ik had een inbaker dekentje gekocht via internet, wat groen zou moeten zijn, maar in het echt blauw was na 1x wassen. Dit zorgde voor het ziekenhuispersoneel vaak voor verwarring, aangezien er een meisje in het bedje lag. We lagen in kamer 452 en Babette ligt in het wiegje 452. Op de foto hierboven is ze in de ‘nursery’ aanwezig voor de dagelijkse checks.

Alle clichés zijn waar en we kunnen er niet genoeg van krijgen om naar ons mooie meisje te kijken. Linda, Jeoly (onze hulp) en Hans en Priscilla zijn even in het ziekenhuis langs geweest. Erg leuk en gezellig . Na 2 dagen in het ziekenhuis, waar we goed werden verzorgd, naar huis gegaan. Bij aankomst thuis had Jeoly de box mooi versierd. Het is fijn om haar nu in huis te hebben, omdat we hier geen kraamhulp zoals in Nederland kennen.

Het bevallen in het ziekenhuis was prima voor ons en achteraf hadden we het zeker niet anders willen doen. In tegenstelling tot in Nederland heb je hier niet de optie om thuis te bevallen. Gelukkig zijn de kamers in het ziekenhuis erg comfortabel van alle gemakken voorzien, een beetje een hotel met ziekenhuis faciliteiten. Een grote eigen kamer, met eigen douche en toilet, kleine koelkast, radio en tv. En er was uiteraard een bedbank voor Cor om op te blijven slapen. 3x per dag werd een keuze menu voorgeschoteld en tevens kwamen ze nog een paar keer langs voor koffie en thee. De vleugel was net een maand geopend, veel dingen waren erg hightech. Babette is de hele tijd bij ons in de kamer gebleven, maar mocht je haar naar de ‘nursery’ willen brengen, dan werd ze geparkeerd op een plekje die hetzelfde nummer heeft als de kamer. Vanuit de kamer kon je op de tv dan het kleintje zien en in de gaten houden. Verder had ik een sensor gekregen op mijn pols en Babette ook, om ervoor te waken dat moeder en kind nooit te ver van elkaar waren. Cor wilde een avond even met haar wandelen op de afdeling en alle alarmbellen gingen gelijk af, omdat er iemand met een baby aan de wandel ging die geen sensor droeg.

Mijn gynaecoloog was ook erg prettig. Gedurende de zwangerschap nog gewisseld, omdat de dame bij wie ik de controles gestart was het ziekenhuis had verlaten en naar een andere kliniek in Dubai was gegaan. Nog geprobeerd een afspraak met haar te maken, maar dit was tevergeefs. In de tussentijd gingen de controles natuurlijk gewoon door en uiteindelijk ben ik bij Dr. Christian Josza gebleven, die ik als ‘tijdelijke’ arts had. Een erg prettig Duits-Hongaarse arts, waarbij we niet het gevoel hadden dat hij ons iets wilde opdringen als een ruggenprik, keizersnede e.d. Die verhalen hoor je genoeg hier in Dubai, omdat het redelijk makkelijk voor de artsen is en uiteindelijk meer geld oplevert voor het ziekenhuis. De zorg blijft een commerciële business hier, daarom is het belangrijk om een goed gevoel bij de arts te hebben, dat hij geen onnodige dingen probeert aan te smeren.

Ik wist het wel, maar Cor was verbaasd dat de gynaecoloog pas op het einde aanwezig was. Cor heeft wel tien keer gevraagd wanneer Dr. Christian zou komen… De verloskundige had wel regelmatig overleg met hem om de progressie door te spreken en aangezien er geen complicaties waren is hij pas laat in het proces erbij gekomen. Babette is uiteindelijk wel met een met een vacuümpomp gebracht. Het laatste stukje duurde erg lang en Dr. Christian gaf aan, dat ze er dan binnen 2 minuten zou zijn, wat ook het geval was. Cor vond het ongelofelijk om te zien wat een kracht op het hoofdje wordt gezet en ongelofelijk ook hoe snel zo’n klein hoofdje weer normale proporties heeft. De ‘conehead’ was gelukkig weer snel weggetrokken.

De bevalling heb ik uiteindelijk doorstaan zonder enige pijnbestrijding, wat ik achteraf erg prettig vind. Fijn om in het achterhoofd hier te houden was dat ik wel de mogelijkheid had om iets te nemen mocht het toch niet meer te verdragen zijn. Nog wel lachgas geprobeerd, maar dit haalde me te veel uit het ritme van gefocust adem halen, na 3 teugen maar snel weer weggelegd.

Deze hele week heeft Cor lekker vrij genomen en proberen we op het gemak te wennen aan alles wat komt kijken bij een pasgeboren kindje. Met Jeoly die verder voor het huishouden zorgt, kunnen wij het redelijk rustig aan doen en maximaal genieten van Babette. Beschuit met muisjes vanuit Nederland hebben we laten overkomen (dank je wel Jessica!), dus laat het bezoek maar komen .

Na bijna 10 maanden niet op de fiets gezeten te hebben, begon het langzaam toch weer te kriebelen en besloot ik het stof van mijn Scott af te poetsen en mijn ketting weer te smeren. De voornaamste reden om weer te gaan trainen was, naast de kilo’s die zich her en der aan mijn lichaam hadden vastgeklampt, het vooruitzicht om begin juni 4 dagen in de Zwitserse Alpen te gaan fietsen met m’n fietsmaten Hans en Sander. Hans had geregeld dat we met een groep van 30 Duitsers mee konden op de Tour de Fromage. Een rit die – de naam zegt doet het al vermoeden – een aantal dorpen aan zou doen die bekend staan om hun kazen zoals bijvoorbeeld Gruyère. Vraag me niet naar nog een voorbeeld, want ik was niet zo geïnteresseerd in de kazen, maar meer inde Alpen passen die we over zouden rijden: De Grimsel, Furka, Grosse Scheideck etc.

De training startte ergens begin maart en ik vloog er meteen flink in. Knallen op de fiets, jezelf het snot voor de ogen rijden, aan het elastiek hangen en zoals Robert Gesink laatst zo treffend zei: “als een oud wijf in een rolstoel de berg afgaan”. Ik kan dus echt niet afdalen en bij het horen van Gesink’s uitspraak, voelde ik mij dan ook enigszins aangesproken. Wanneer had hij mij de Jebel Hafeet af zien gaan? Maar goed, ik begon dus weer fanatiek te rijden en schreef me weer in bij Fitness First voor de spinning lessen en extra krachttraining. Ik denk dat ik nog niet eerder zo veel getraind heb als toen, en met de nodige ritjes in de omgeving van Hatta en de beklimmingen van de Jebel Hafeet, kwam de vorm weer een beetje terug. Maar toen ging mijn knie weer opspelen. Een oude blessure, waardoor ik jaren geleden een keer de Marmotte aan mij voorbij heb moeten laten gaan. Ik had nog maar 2 weken tot de Tour de Fromage, en niet mee gaan was voor mij dit keer geen optie. Snel naar de orthopeed, een Nederlander die zelf ook fietst en zich dus in kan leven in mijn situatie. Na duidelijk gemaakt te hebben dat ik per se naar Zwitserland wilde, kreeg ik RUST voor geschreven en “voor het geval dat” een aantal stevige pijnstillers. Ook kreeg ik de geruststelling dat ik m’n knie niet kapot kon rijden, ook al zou het flink pijn kunnen doen. RUST…. tja ik moet hier toch wel bekennen dat ik niet volledige rust heb genomen en gewoon door ben gegaan in de gym met krachttraining en de conditie op peil heb gehouden op de cross trainer – wel de knie iets minder belast, maar helemaal volledige rust lukte me toch echt niet…

En toen was het zo ver: Le Tour! Fiets mee naar München – waar het regende – en daar zijn we aangehaakt bij Die 30 Deutscher. Vanuit München door naar Zwitserland – waar het ook regende. Toen we onze startplaats – waar het nog steeds regende – bereikt hadden, besloten we nog iets door te rijden in de hoop dat de regen wat minder zou worden. Gelukkig werd het ook iets minder, maar van droog weer was echter geen sprake. Toch maar op de fiets gekropen voor de eerste etappe. Sander, Hans en ik waren benieuwd naar het niveau van de renners, we waren hier niet heen gegaan om achteraan bungelen. We hadden ons al ongerust gemaakt dat we er afgereden zouden worden, omdat we in Dubai niet echt goed konden trainen voor de bergen. Na de eerste kilometers kwam de eerste klim en al snel bleek dat we ons voor niks druk gemaakt hadden. We konden prima mee met de mannen vooraan. Dat gaf de burger moed

De volgende ochtend was het weer volledig omgeslagen en hadden we prachtig zomer weer. De groep werd opgesplitst in een snelle (die de volledige route met alle passen zou rijden) en een wat langzamere groep die hier en daar een pas over zou slaan. Uiteindelijk bestond de snelle groep uit 5 man en samen met Hans, Sander, Basti en Alard hebben we een paar dagen door het imposante Alpen gebergte gefietst. Wat een verademing! Wat een frisse lucht! En vooral wat een prachtige omgeving! Na 4 dagen hadden we onze eindbestemming bereikt: Montreux aan het meer van Genève. Daar weer in de bus gestapt, die alle dagen onze bagage van hotel naar hotel gebracht had, en terug gereden naar München.

Al met al was het een geweldige tocht. Van de Fromage heb ik weinig meegekregen, maar des te meer van de bergen, bossen en sneeuw. Dat gecombineerd met goed gezelschap maakte het tot een uiterst geslaagde onderneming. Nu is het de kunst om hier in de hitte van Dubai de conditie enigszins op peil te houden. Zonder een mooie fietstocht in het vooruitzicht is het moeilijk om gemotiveerd te blijven, maar ik ga m’n best doen!

Eind juni zijn we met zijn tweetjes een week naar Nederland geweest. Pas toen ik geboekt had, realiseerde ik me dat het alweer 2 jaar geleden is dat Cor en ik met zijn tweetjes tegelijk zijn gegaan. Allebei hebben we natuurlijk wel bezoekjes gebracht, maar altijd apart. Weer had ik een auto gehuurd, omdat dit toch wel heel praktisch is. De hele week was volgepland en helaas hebben we zelfs een aantal mensen niet meer persoonlijk kunnen ontmoeten.

Bij aankomst op zaterdagochtend als verrassing naar Cor zijn ouders gegaan in Raamsdonksveer, zij hadden namelijk verwacht dat we pas de zondagavond er zouden zijn. Ontspannen bijgekomen van de vliegreis en rond de lunch weer terug naar Amsterdam waar we met de oude België club hadden afgesproken om bij Casper voetballen te kijken. Bijna iedereen was aanwezig. Bas, Casper & Ruth met Freya, Martijn & Ching Ping met Bram en Nora, Naomy met Kees en wij tweetjes. Helaas konden Pim, Alex & Marcella en Milo niet aanwezig zijn. Na het voetballen nog lekker in het park gezeten en later met zijn allen gegeten en nageborreld. Bij Casper & Ruth blijven slapen en de zondag naar Claudia en Bas en de kinderen Nina, Pablo en Camilla, gegaan op IJburg, waar Alex & Hildegard ook zouden komen. In de middag hadden we met zijn allen afgesproken bij Theehuis en Theeschenkerij ‘t Einde in Zuiderwoude onder de rook van Amsterdam, Peter & Inez, samen met Olaf en Carlotta kwamen hier rechtstreeks heen. Hier hadden we 5 jaar terug ook het 40-jarig trouwfeest van Alex & Hildegard gevierd. Helaas was het op de zondag niet zo mooi weer en moesten we binnen zitten. De High Tea kan ik iedereen aanraden en zeker met een zonnetje zit je prachtig in de tuin, uitkijkend over het prachtige typische Hollandse Polderlandschap. Voor Camilla was het een geslaagde dag, want zij had toch mooi eindelijk haar konijn weten te regelen. Die middag is ter plekke de deal gesloten en later is het mooie beestje van 12 weken oud opgehaald. In de avond zijn Cor en ik weer naar Raamsdonksveer gereden.

Maandagochtend hebben we een ontspannen tocht gemaakt met een boot op de Bieschbosch, een van de prachtige natuurgebieden tussen de grote rivieren. Het was duidelijk een werkdag, allemaal senioren op de boot en wij waren de jongsten. In de middag naar Utrecht om wat bankzaken af te handelen en ouderwets heerlijk gesmuld bij Casa Di David aan de Oude Gracht. Erg grappig was dat we Bas op het terras van Casa di David tegenkwamen. Bas woont in Rotterdam, werkt in Amsterdam en uitgerekend in Utrecht zien we hem weer.

Dinsdag zijn we naar Maastricht vertrokken. Hier had ik Cor getrakteerd op een nacht in het Kruisherenhotel midden in het centrum van Maastricht. Toen wij in Maastricht studeerden was dit een leegstaande vervallen kerk. De hotelgroep van Camille Oostwegel heeft in 2003 het project op zich genomen om het klooster te restaureren en om te bouwen tot een hotel. Ze hebben dit prachtig gedaan. Er waren een aantal beperkingen tijdens de verbouwing, omdat bijvoorbeeld geen liftschacht gebouwd mocht worden met kabels. Ze hebben nu een lift gebouwd, waarbij de lift cabine omhoog wordt gepompt.

Het bezoek aan Maastricht was echt even relaxen met zijn tweetjes en echt een vakantiegevoel! Samen wandelen door de stad waar we elkaar hebben ontmoet. Maastricht is nog steeds een prachtige stad om te bezoeken! Bezoekjes aan Nederland zijn altijd erg leuk en gezellig, maar het geeft ons nooit echt een volledig vakantiegevoel, omdat je vaak veel wilt plannen in de korte periode dat je er bent. Een ander mooi opgeknapt pand in Maastricht is de grote Selexyz boekwinkel, naast de Entre Deux, die zich ook in een kerk bevindt. Elke grote boekwinkel is altijd leuk om binnen te wandelen en deze helemaal.

De woensdag zijn we vanuit het zuiden naar het noorden van Nederland gereden om mijn moeder en Alex & Hildegard weer te zien. Hier zijn we gebleven tot vrijdagochtend. Het weer in Nederland was geweldig vanaf de maandag en elke dag hebben we lekker buiten kunnen eten en ontbijten. Samen met mijn moeder en Alex & Hildegard ook een boottocht gemaakt op Nederlandse wateren, ditmaal in Eernewoude en ook dit keer was het weer een flinke seniorenclub op de boot .

De laatste volledige dag in Nederland was helemaal volgepland. Op tijd uit Leeuwarden vertrokken om in Almere te kunnen lunchen met Thuan en Monique. Na de uitgebreide lunch naar Den Haag gereden om te eten bij Jan en Muriel, als verrassing was Ingo hier ook nog aangeschoven. Jan, Ingo en Thuan zijn oud collega’s van Cor en met name fietsmaten. Zij spreken met zijn allen nog regelmatig af in Nederland om samen te eten en/of te fietsen. Een bliksem bezoek van Cor aan zijn oude kantoor van T-mobile zat er niet meer in, doordat we in een ouderwetse file tussen Amsterdam en Den Haag stonden in de middag. Na het etentje in Den Haag naar Rotterdam gereden om bij Naomy en Kees te blijven slapen en de volgende ochtend zat de vakantie er alweer op en moesten we naar Schiphol.

Jammer genoeg is de week voorbij gevlogen en hebben we vaak vergeten om foto’s te maken.

Nu weer terug in Dubai en weer in het werk ritme. Ik ben langzaam alles aan het overdragen op het werk om straks 16 weken met verlof te kunnen gaan. De laatste spullen zullen moeten worden aangeschaft en dan zouden we klaar voor de kleine moeten zijn.

Vandaag bij Wolfi langs geweest om de fiets voor een beurt weg te brengen. Bleek ik in de Khaleejtimes te staan met een foto tijdens de friday ride.

Being part of Dubai Roadsters can take care of two of your needs — a 
fabulous workout and good friendsCycling in Dubai at the peak of summer on a Friday morning (considered by many as a day meant purely for some serious sleeping), just for the heck of it, might not sound like an appealing proposition to many. But while watching Dubai Roadsters’ cyclists troop into the Lime Tree Café in Jumeriah, cheerfully calling out breakfast orders and looking totally invigorated, one point becomes clear — sacrificing a few hours of sleep (even if it’s on a Friday) can go a long way.

Dubai Roadsters, an informal group of cyclists, was formed almost nine years back, by Wolfgang Hohmann, when he started his bike business in Dubai and was looking for someone to go cycling with. “Through my business, I came in touch with many cyclists. There were a few cyclists who were already cycling, but I formed the Dubai Roadsters in the format it is known today.”

Here, cycling is not just seen as physical exercise. It is a workout and social event, all rolled into one — something that is important to the cyclists, explains Hohmann. “It is so much fun to ride is a group,” he says. “Years later, it became a mission for me to get more people into this.”

The cyclists meet at the Lime Tree Café every Friday morning at 5:30am during summers and 6am during winters. After a 45-minute ride towards the Dubai Academic City, the group stops to take a small break to replenish their water supply. Then, cyclists split into three groups, based on the distance they want to cover on their cycles. Those looking to cover 80kms cover Nad Al Sheba and Ras Al Khor. Cyclists up for the 120kms ride head off towards Al Aweer while the rest, geared up for the 140kms ride, head off to Mirdiff. Fitness is a must before a cyclist can join the tough Friday morning rides. They are asked to bring their fitness up to a certain level by attending the Sunday and Tuesday evening rides in Nad 
Al Sheba.

Hohmann remembers a time when the group had just about 10 members, with one or two female cyclists. “Today, we have as many as 150 to 160 riders coming in for the Friday morning rides.”

However, with around 10 to 15 female cyclists in attendance, the group is still a male dominated one. When asked to guess as to why scores of women in Dubai are yet to discover cycling as a great way to workout, Martina Rohner, one of Dubai Roadsters’ female cyclists, says that it might be because of the level of fitness one has to achieve before being allowed to go cycling on Friday mornings. “Or, they could have kids back home to look after,” she ventures another guess.

“This is my favourite activity in Dubai. It’s my highlight of the week,” remarks Emma Dickie, from Australia. “It’s social, with a good workout and good food afterwards,” she says, beckoning to her half eaten plate. Talking about how torturous waking up earlier than one would perhaps on a weekday, she exclaims, “You can’t start to think about it. You just have to ignore the voices in your head that ask you to stay in bed… everyone thinks that we are insane — we probably are!,” she laughs.

Rohner explains that cycling works just fine for her as she is an “outdoorsy person” and that the gym is a “horror” for her. “I used to go mountain cycling before in Switzerland but since there are no mountains here, I switched to roadside cycling,” she explains. Crissy Harris, another Roadsters cyclist, seems to share her sentiments. “What sets cycling apart from working out in the gym is the change of scenery. I mean, you could work out on your treadmill and watch a film … but that can get really boring.”

Though group cycling is fun, it calls for some amount of co-ordination and communication amongst the cyclists while on the road. “It is very important to learn how to behave in a group and safety,” explains Melanie Smith, from New Zealand. “We drive 2 by 2, behind each other and if there are any objects on the road, you show signals to indicate that to the other cyclists. When group riding, you are so close to the person in front of you that you need to know the sign language.” This is something that is taught to beginners during the training sessions at Nad Al Sheba. The cyclists’ safety, a key factor, is taken care of as the support cars that follow the cyclists have first aid kits in them.

Complete advantage is taken of the cooler months, as Dubai Roadcoasters organise extra activities during winter, like one-day trips to the Al Aqah beach in Fujairah. “The cyclists drive up to the beach, have some food at the resort there and then take a private bus back to Dubai,” explains Hoggman.

The oldest member of the group might be around 60 years, says Helen Rodd, from Holland. “I am nearing 50 myself,” she laughs. “But this has got nothing to do with age,” she points out. Rodd cautions other cyclists that they should not look at the support car as a means of transport incase they decide to not go further. “You should not come with the intention of not going, which is why we insist reaching that certain level of fitness,” Rodd explains.

So what do these female cyclists have to say to other women who are on the lookout for a fun and more ‘social’ way to lose weight? “Come and join us!,” 
grins Rohner.

Het originele artikel is te vinden op Khaleejtimes.

Jessica hebben we net weer uitgezwaaid, ze was de laatste bezoeker van dit ‘seizoen’. De zomer is er weer en overdag wordt al af en toe de 40 graden gehaald. Gelukkig hadden we vorige week nog een paar avonden geluk om buiten te kunnen zitten. He was weer erg gezellig en aangezien Jessica al voor de 3e keer bij ons is, weet ze precies wat ze wilt doen………. heerlijk uitslapen, en relaxen bij het zwembad. ‘s avonds zijn we met zijn drietjes buiten de deur gaan eten en gelukkig is het ons nog gelukt om 2x zelf te koken tijdens de week dat ze er was. Cor en ik zijn niet echte goede kokers door de week na het werk, en met bezoek is het ook altijd leuk om op stap te gaan. Net als vorig jaar had ik weer een dag vrij genomen en hadden we samen 3 dagen vrij. De vrijdag heerlijk uitgebreid wezen lunchen bij Thai Kitchen in het Park Hyatt, samen met Hans, Priscilla, Linda en Ward. Al lang zeggen we tegen elkaar dat we dat een keertje moeten doen en eindelijk kwam het ervan. Als je van Thai’s eten houdt, is dit restaurant echt een aanrader. In de winter is de lokatie helemaal top, want dan kan je in de prachtige tuin aan de Creek zitten tijdens de brunch. Na afloop met zijn allen nog even wezen kijken naar de show huizen in Silicon Oasis waar we misschien heen verhuizen als de kleine er is.

Zaterdagmiddag zijn we naar ‘At the Top’ geweest, het uitkijkpunt van de Burj Khalifa, de hoogste toren van de wereld. Cor en ik waren hier nog niet geweest en zijn dus aangehaakt bij Jessica. Het zicht was redelijk voor de tijd van het jaar en het is zeker de moeite waard om een keer een kijkje te nemen. Voor ons toch wel extra leuk, omdat we ons eigen terras kunnen zien en de ramen van de woonkamer.

Op zondag moest Cor weer gewoon werken en zijn wij met zijn tweetjes naar Sharjah geweest om de Blue Souq te bezoeken. Helaas stonden we 1,5 half uur vast voor onze afslag in Sharjah en kwamen we pas iets voor 13.00 aan. De Souq gaat om 13.30 dicht om dan later weer om 16.30 open. Snel zijn we langs alle goudwinkeltjes gelopen en richting de textiel afdeling gegaan. Allebij hebben we een zwak voor sjaaltjes en zijn dit keer weer goed geslaagd in een klein winkeltje met een erg prettige, niet opdringerige verkoper. Hij bleef uiteindelijk open voor ons tot 15.00. Komende zaterdag ga ik weer terug, omdat ik nog een aantal cadeautjes voor nederland mee wil nemen.

Als bezoek uit nederland overkomt, vragen we soms wel of ze wat spullen mee willen nemen die hier niet te krijgen zijn en af en toe toch wel erg lekker is, zoals bijvoorbeeld pure chocolade pure hagelslag. Dit maal had ik een boodschappenlijst meegegeven, dat bestond uit een aantal Zwitsal produkten (het ruikt zo enorm lekker en naar babies ), beschuit en muisjes. Inmiddels weten we als Jessica er is, dat het een beetje Sinterklaas is voor Cor en mij en bijna elke dag heeft ze wel een klein pakje voor ons beiden. Cor is verblijd met een aantal repen Bon Bon Bloc en superhandige oordoppen die hij straks wellicht nodig zal hebben . En voor mij had Jessica de rest van de Zwitsal-lijn meegenomen en heerlijke conditioner van John Frieda die onvindbaar is hier in Dubai (heel af en toe te vinden bij de Choithram). De week hebben we afgesloten bij Frankie’s in de Marina en genoten van goed Italiaans eten en goede wijn, volgens Cor en Jessica.

Cor is inmiddels vertrokken voor zijn fietstocht door Zwitserland en Jeoly is ook bij ons gestart. Het is wel wennen iemand anders permanent in huis, maar heerlijk om thuis te komen en het eten staat klaar, de was is gedaan, bed opgemaakt en alles heerlijk schoon. Ze weet goed van aanpakken en heeft ook snel weer orde gebracht in onze kledingkasten. Ze weet dat ze het de komende tijd erg rustig zal hebben. Maar als de kleine er is, zijn we dolbij. Ze heeft veel ervaring met jonge pasgeboren babies en is in onze ogen de perfekte oppas voor als ik weer ga werken. We wilden eigenlijk iemand hebben vanaf 1 juli en waren al wel een beetje aan het rondkijken en interviews aan het houden. Per toeval zag ik de oproep van het ‘oude gezin’ waar zij werkte. Zij zochten een nieuwe familie voor haar, want ze gaan verhuizen. En omdat zij erg tevreden waren over haar en graag wilden dat zij in Dubai kon blijven werken, hebben ze wat reclame voor haar gemaakt. Door de goede feedback hebben besloten om haar wat eerder aan te nemen. Het was al snel duidelijk dat er een groot verschil is in dames die zich aanbieden als nanny. Jeoly spreekt goed engels, en spreekt zelfs de letter f goed uit, wat voor veel filipino’s lastig is.

Bij deze nog twee foto’s met de buik van 30 weken. Cor wilde deze perse maken, en we realiseerden ons dat we eigenlijk nog helemaal niet van dat soort foto’s hebben. Dus het werd wel tijd! Ik voel me nog steeds goed, maar begin nu helaas wel last te krijgen van opgezwollen voeten, ook omdat de zomer hier nu echt aangebroken is. Ik kijk uit naar het koelere weer. Nog 2 weekjes en dan brengen Cor en ik voor het eerst sinds 2 jaar samen een bezoek aan nederland!

Cor heeft het fiets virus weer helemaal te pakken en is de laatste 3 maanden weer fanatiek aan het trainen. Samen met Hans en Sander gaat hij namelijk een fietstocht van 4 dagen dwars door Zwitserland maken, elke dag een etappe van zo’n 150km. Ze vliegen op München, blijven 1 nacht slapen in Hans zijn huis vlakbij München en de volgende dag vroeg richting Zwitserland. Naast de vele trainingsuren op de fiets in Dubai moeten de mannen natuurlijk ook hoogte meters maken. Regelmatig spreken ze af om in Hatta te gaan fietsen (ongeveer een uur rijden vanaf Dubai), waar goed in de bergen getraind kan worden. Verder zijn ze ook al een paar keer naar de Jebel Hafeet geweest, een hoge eenzame berg in Al Ain. Na het fietsen in Hatta blijven ze meestal hangen bij het zwembad bij het Hatta Fort Hotel om bij te komen van de training aangevuld met een goede brunch. Meestal blijf ik lekker in mijn bed liggen vrijdagochtend, opstaan om 3.30 is niet heel aantrekkelijk in het weekend.

Vorige week toch maar een keer meegegaan. Samen met Lenette de hele ochtend achter de mannen aangereden als support auto. Ze stappen om 5.30 op de fiets in Hatta en aan het einde rond 10.00 is het kwik al opgelopen tot 41 graden. Om het een beetje draaglijk te houden moet er dus wel vroeg vertrokken worden. Met de hitte is een support car heerlijk voor ze, want er is altijd voldoende (koud) water bij de hand en voor sommige stukken op de route is het ook veiliger, omdat automobilisten hier fietsers toch niet echt gewend zijn op de weg.  Met Lenette in de auto is het altijd erg gezellig en de 4 uur zijn ook snel weer voorbij. Tussendoor nog wat foto’s van de heren in actie genomen. Een voorwaarde voor mij om mee te gaan was om lekker lui de hele middag bij het zwembad te kunnen hangen. Deze luie middag was snel voorbij en rond 20.00 reden we weer richting huis.

Begin juni is de tocht en helaas moet Cor het nu even wat rustiger aan gaan doen met trainen, omdat hij last van zijn knie begint te krijgen. Voor volgend jaar hebben de heren in elk geval al afgesproken om deel te nemen aan de Dolomieten marathon in juni in Italië. Het plan is dat we met zijn allen gaan en dan heerlijk vakantie gaan vieren in de Italiaanse Alpen.

Als je in Dubai woont, weet je dat een en ander niet goed geregeld is. Een voorbeeld hiervan zijn de rechten van de huurder. In ons vorige appartement, hadden we wel een idee dat onze huisbaas zich redelijk zou opstellen. Hij is de Chief of Police of Dubai (we zien zijn naam regelmatig in de krant) en houdt zich gewoon aan de geldende regels. Een van de regels is bijvoorbeeld dat de huur na het eerste jaar niet verhoogd mag worden. Het 3e jaar is gemaximeerd, en was het afgelopen jaar 7%. En de uiteindelijke huur moet dan wel in dezelfde bandbreedte liggen als huren voor vergelijkbare woningen in dezelfde buurt waar je op dat moment huurt. Dus als je bijvoorbeeld al het maximale betaald, en aan de top zit voor een bepaalde buurt, mag de huur niet verhoogd worden.

In ons nieuwe appartement was het maar afwachten. En nu weten we het……. Vandaag een bericht ontvangen via de agent die ons geholpen had in september 2009 dat de huisbaas de huur wilt verhogen per september 2010 (wat dus niet mag), een aannemelijk te verwachten verhoging zal minimaal 20% zijn. Er werd nog aangegeven dat, als wij het hier niet mee eens zouden zijn, de huisbaas het contract zou wijzigingen in een non-renewable contract. Dit kan ook niet, want beide partijen hebben het contract getekend wat verlengd kan worden! Zij gaf al aan dat zij niet de persoon is die bemiddeld, maar wilde ons al wel vast inlichten. Alles wat hij voorstelt mag en kan niet.

Tegenwoordig is er een orgaan in Dubai, de RERA (Rental Committee), die de belangen waarneemt van beide partijen (huisbaas en huurder). Mocht je een zaak aan willen spannen dan wordt dit door hen behandeld. Alle kosten worden in eerste instantie gedragen door de partij die de zaak start en de uiteindelijke verliezer draait dan bij uitspraak voor alle kosten op. In ons geval zouden we wel sterk staan, maar het kost wel veel energie om het aan te vechten en je moet het geld voorschieten.

Gelukkig wordt deze ellende ons bespaart, omdat we toch al van plan zijn om te verhuizen. Ons leven zal er straks heel anders uitzien met een kindje erbij en we zijn aan het rondkijken wat en waar het meest praktisch is om work & family life goed te kunnen combineren.

Het laatste weekend van April ben ik van woensdag t/m zondag naar Nederland op en neer geweest. Het was nog heel spannend of mijn bezoek wel door zou gaan in verband met de vulkaan uitbarsting op IJsland.  Ik had de 2e normale KLM vlucht die weer vertrok vanuit Dubai naar Amsterdam en hoorde bij de gelukkigen. Ik was er in eerste instantie om mijn moeder, Hildegard en Alex even te zien, en dan langer dan 1 dag, wat normaal de planning is. Woensdag heel vroeg aangekomen op Schiphol, mijn huurauto opgehaald en naar Rotterdam gereden, waar een heerlijk ontbijtje klaar stond bij Kees & Naomy. Lekker gerelaxt en in de middag nog met Naomy Rotterdam in geweest. Weer gezellig om ze te zien en ik ben gevraagd om getuige te zijn bij hun bruiloft op Zanzibar . Een erg grote eer! Vanuit Rotterdam naar Raamsdonskveer gereden om bij Cor zijn ouders te buurten. Iedereen vond het natuurlijk leuk om mijn beginnende buik te zien. Inmiddels zit ik in week 26 voor personen die er iets van weten (over de helft dus) en vanaf week 20/21 is de buik explosief gaan groeien. Ergens ook wel fijn, want nu ziet het er gewoon zwanger uit en niet dikkig. Een avondje in het Gat is altijd erg ontspannen en donderdagochtend zijn we met zijn drietjes naar de Babydump vestiging in Sleeuwijk gereden om de kinderwagen te halen. Na enig marktonderzoek, blijken kinderwagens in Nederland veel goedkoper te zijn ten opzichte van Dubai en je hebt ook een ruimere keus. Uiteindelijk is de keus op de Maxi Cosi Mura 3 gevallen. Deze wagen hebben we van Cor zijn ouders gekregen, een super cadeau.

Vanuit Sleeuwijk naar Leeuwarden gereden. De laatste keer dat ik echt in Leeuwarden ben geweest is denk ik wel 3 jaar geleden. Meestal ontmoeten we elkaar of in Utrecht of in Amsterdam. Als je de weg dan weer aflegt en de A27 naar Almere neemt, valt het heel goed op wat allemaal veranderd is en bijgebouwd. Er zijn in die 3 jaar heel veel meer windmolens bijgekomen. Vanaf Lelystad is het altijd rustig en was ik ook precies op de verwachte tijd in Leeuwarden. Lekker bijgekomen en in de namiddag met Hildegard, ouderwets gaan winkelen. We zijn onder andere naar de Prenatal geweest om te kijken voor een paar broeken, helaas geen succes. De verkoopster had wel een hele goede tip en stuurde ons door naar Belly B een kleine boetiek op ‘over de kelders’. Hier ben ik erg goed geholpen en elke broek die ze me gaven zat gelijk goed. Uiteindelijk met 2 broeken vertrokken en een schattig roze shirtje voor het nieuwe gezinslid van Hildegard gekregen. Erg leuk al die kleine cadeautjes . Op de terugweg langs de lokale viskraam voor 3 lekkere porties ouderwetse kibbeling die Hildegard en ik hebben opgegeten. Alex is na al die jaren nog steeds niet van de vis. Samen met Alex nog wat tijd achter te laptop doorgebracht en hem wegwijs gemaakt met Skype. Voortaan kunnen we gratis bellen en de webcam gebruiken. Handig voor ons, maar ook leuk om bijvoorbeeld de kleinkindertjes uit Utrecht te zien.

Vrijdag is mijn moeder langs geweest en zijn we met zijn 4 gaan lunchen in het wijkcentrum. Sinds Hildegard iets minder makkelijk kan koken, gaan ze hier regelmatig eten. Het is een prima formule, voor met name de ouderen in de wijk die nog goed zelfstandig kunnen wonen, maar waar het koken er om wat voor reden er ook bij inschiet. Je geeft van te voren aan dat je gaat eten en kan kiezen uit 2 voorgerechten, 2 hoofdgerechten en je hebt nog een toetje ook. De middag heb ik met mijn moeder doorgebracht en zijn we naar haar goede vriendin Anna in Bolsward geweest.

Zaterdag kwam Inez langs met Carlotta. Erg leuk om die 2 ook even te zien, omdat zij niet naar de Tempelman bijeenkomst kwamen op de zondag. Als je iedereen maar 1 of 2x per jaar ziet, zie je met name kleine kindertjes groot worden. We hebben de middag fijn in de tuin gezeten en Inez had een lekkere verse pasta klaargemaakt. Peter ben ik misgelopen dit bezoek, maar zie ik eind juni weer.

Zondag was alweer mijn laatste dag. Heel toevallig, toen ik al had geboekt om dit weekend naar Nederland te komen had Hildegard aangegeven dat mijn oom Hans en tante Rudy een familie reünie zouden organiseren op deze zondag. Mijn oom is 79 geworden en mijn neef Harry die in Canada woont zou ook langskomen. Zelf vond ik het wel erg grappig om dit mee te kunnen maken. Vroeger met familie bijeenkomsten, georganiseerd door oma was ik altijd verreweg de jongste. Vele neven en nichten heb ik in een ver verleden wel ontmoet, maar hier weet ik niets van. Ik ben de jongste van de kleinkinderen en ten opzichte van de oudste (Charles) scheel ik 15 jaar. Iedereen ken ik met name van verhalen van mijn vader toen iedereen nog jong was en ik nog niet geboren. Van de ooms en tantes waren er: Alex & Hildegard, Tiny, Hans & Rudy, Frans & Toot en mijn moeder. Yvonne hoorde te laat van de reunie en was niet aanwezig. Erg jammer, want ik weet dat ze dit soort bijeenkomsten altijd erg leuk vind, en Arthur en Ank waren er niet. Van de neven en nichten waren er: Claudia, Berenice, Charles, Harry en Astrid (Charles en Harry kan ik mij echt niet meer herinneren en Astrid had ik voor het eerst ontmoet bij de begrafenis van mijn vader), Lex en Rob (Rob kende ik ook alleen van verhalen), en Mirjam. Diverse aanhang was ook aanwezig, maar ik ben erg slecht in namen en weet ze niet allemaal meer . Naast de Tempelmannen, waren er nog diverse familie leden van Rudi’s kant, de Ravelli’s en Charles en Astrid hadden ook de kinderen meegenomen om bij dit feest van hun opa en oma te zijn.

De initiatief nemers van de familie reünie: Rudi en Hans. Van Rudi nog een schattige slabber gekregen.

Heel duidelijk broers van mijn vader (Hans en Frans)

Kletsen met Astrid

Lex en Charles. Lex is duidelijk een de Grijs en heeft de genen van Hein (lang) en Charles een Tempelman (klein)

Claudia, samen met Frans en Toot.

Bas is samen met Nina, Pablo en Camilla even langs geweest en hebben de middag doorgebracht in het Kroller Muller museum. Heb ik ze toch nog even gezien.

Het bezoekje was geslaagd en eind juni kom ik weer en is Cor er ook bij. Dit bezoek moeten we langer van te voren plannen, omdat we redelijk wat mensen willen treffen. We kijken er in elk geval naar uit. Jessica komt eerst nog bij ons eind mei weer een week op bezoek, erg leuk en alweer voor de 3e keer en begin juni gaat Cor samen met Sander en Hans 4 dagen in Zwitserland fietsen. Hier zijn de mannen dan ook hard voor aan het trainen.

Alle gebruikte foto’s heb ik ontvangen van Harry uit Canada. Lang leve de digitale wereld!!

Het eerste weekend van April zijn we nog eens gaan kamperen met de vaste club. De temperatuur is nog erg lekker, dus nog zeker gebruik van maken voordat de hitte van de zomer weer aanwezig is. Dezelfde plek was wederom uitgekozen, als het weekend van eind januari. De vorige keer was het zo goed bevallen en dus voor herhaling vatbaar. Eigenlijk is het altijd dezelfde formule. Aan het begin van de middag verzamelen aan de rand van Dubai, iemand koopt alles in voor de BBQ (dit keer hadden Ward & Linda de beurt) en dan rijden we rustig naar de locatie. Tentjes opzetten, kamp opbouwen en bijkomen met een lekker drankje.

Ik had nog tegen Cor gezegd, dat ik hoopte dat we kamelen zouden tegenkomen in de bergen. Je ziet ze niet vaak daar, en Cor zei nog die zie je daar niet…….. en uitgerekend deze keer kwam er eentje ons kamp bekijken. Helaas durfde hij niet dichterbij te komen en aangezien het al aan het schemeren was, kreeg ik hem niet goed op de foto.

Zodra het donker is, gaat de BBQ aan en komen de sterke verhalen . Hans had dit keer zijn best gedaan om ruim 200 Nederlandstalige nummers te downloaden. Erg foute carnavalskrakers en voorlopig zijn we daar wel van genezen. Het blijft erg fijn om zo je weekend door te brengen.

Cor is nog steeds zeer content met onze Jeep Wrangler , en ik ook . We hebben absoluut geen spijt dat we onze Ford Explorer hebben verkocht en deze hebben aangeschaft.

Op de zaterdag zijn we rustig naar huis gereden en de avond hadden we nog heerlijk met zijn 2. Tijdens de terugtocht nog gestopt om een korte wandeling te maken. Priscilla en ik zagen weer veel vlinders en andere kleine beestjes en zijn blijven hangen om foto’s te maken, bij de eerste struik die we zagen.