Dubai Roadsters

DubaiRoadsters1

Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst mee gaan fietsen met de lokale wielerclub: de Dubai Roadsters.

Om 5u in de ochtend gaat de wekker. Tijd om op te staan, want om 6u vertrekken de Roadsters voor hun Friday Ride. Om 5:30u zit ik in de auto richting het verzamelpunt: The Limetree Cafe. Als ik daar om 6:04u aankom is er geen wielrenner te bekennen… Of toch wel? Ik zie op de parkeerplaats 1 andere wielrenner een rondje rijden. Hem even aangeschoten en hij weet te vertellen dat de groep van ongeveer 80 rijders al vertrokken is. Shit! Dat is wel heel erg stipt. De Dubai Roadsters is een initiatief van een Duitser – Wolfgang, van Wolfi’s Bikeshop – en dus eentje met Deutsche Punktlichkeit. De andere wielrenner stelt voor dat ik met hem en een fietsmaat van ‘m meefiets. Zij gaan een kilometertje of 70 rijden. Enigszins teleurgesteld ga ik op het voorstel in. Als hij zijn fietsmaat oppikt van huis, zijn er nog 2 andere renners bij, die aansluiting gaan zoeken met de Dubai Roadsters. Daar haak ik bij aan en met z’n drieën zetten we de achtervolging in.

Toen ik een paar maanden terug had gelezen over de Dubai Roadsters vroeg ik me af wat het nivo zou zijn, maar mijn twee mede achtervolgers zetten het grote mes erop en knallen met 43km/u over de weg. De schrik slaat me even op het hart. Kan ik deze mannen wel bijhouden? Gelukkig loop ik redelijk snel warm en kan ik ook een flinke portie kopwerk verrichten. Na 20 kilometer halen we de groep bij en kan ik achter in het peloton wat bijkomen.

DubaiRoadsters2

De groep wordt begeleid door een aantal auto’s met waarschuwingsborden voor de rest van het verkeer dat er fietsers op de weg zijn. Je fietst hier namelijk gewoon op de snelweg en andere drukke wegen waar de auto’s 100 km/u rijden. Geen overbodige luxe dus. Na 50km wordt er even gestopt en wordt de groep in drieën gesplitst: een groep doet 70km, eentje 100km en eentje 120km. Ik sluit aan bij de 120km groep en we zetten er weer een flink tempo in. Hele stukken rijden we boven de 40km/u en de kop wordt netjes afgewisseld. Ik vind aan kop rijden altijd wel lekker, dus nestel mij vooraan het groepje en weet het tempo zelfs nog wat op te voeren. Af en toe vinden er demarrages plaats, wordt er een sprintje heuvelop ingezet en worden de gaatjes weer dichtgereden. Het is echt een beetje koersen. De enige andere Nederlander in het groepje vertelt me dat er een aantal Filipino’s meerijden die in de nationale selectie hebben gereden. Dat stelt internationaal gezien misschien niet zo veel voor, maar toch. Het komt ook af en toe voor dat er een hoge politieman meefietst. In dat geval rijdt de groep onder begeleiding van politiewagens, die de weg gewoon afzetten voor het peloton. Dat wil ik ook wel een keer meemaken.

Na 120km zijn we weer terug bij het Limetree Cafe, waar ik de statistieken bekijk: 120km, gemiddeld 36,5km/u, max 56km/u. Nee, het nivo valt hier niet tegen. Volgende week ben ik weer van de partij.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *