Muhrem

Muhrem

Vorige week “even” de tijd genomen om mijn resident’s visum te regelen. Ondanks wat er in de red-tape boekjes geschreven staat, dat een vrouw geen man mag sponsoren, tenzij ze in de gezondheidszorg o.i.d. werkt, zijn we toch naar het overheidskantoor gegaan om mij gesponsord te krijgen door Engelien.

Wat een loketten moet je af, formuliertjes laten invullen in the typing office – kan je zelf niet invullen, want het moet ook in het arabisch, en mijn arabisch is nog net niet goed genoeg – weer afgeven bij een ander loketje, krijg je weer een nieuw papiertje, moet je weer terug naar the typing office om een ander formuliertje in te laten vullen, etc. etc. Tot je 6 (!!!!) uur en een halve marathon later fase 1 hebt afgerond. Niemand die al die tijd iets zei dat Engelien mij niet zou kunnen sponsoren, het enige wat ze van belang vonden was de opleiding en het salaris van Engelien. Als je fase 1 hebt afgerond, betekent dit eigenlijk dat het al zeker is dat je je visum krijgt. Het enige wat je dan nog moet doen is een bloedtest om te laten onderzoeken of je geen HIV of andere enge ziekte hebt, want als dat het geval is moet je meteen het land uit.

Dezelfde dag zijn we naar The Iranian Hospital gegaan – van anderen gehoord dat het daar niet zo druk is en het er goed verzorgd uitziet. En inderdaad stond ik na een halfuurtje met een klein beetje minder bloed in het lichaam weer buiten. 2 Dagen later kon ik de uitslag ophalen: geen idee wat er op het formulier stond, want alles in het Arabisch, maar gezien de nonchalance waarmee het formulier mij werd overhandigd, ben ik er maar vanuit gegaan dat ik clean was.

Daarna weer naar het overheidskantoor, voor een laatste keer langs the typing office, en weer naar een ander loket. Ik had betaald voor een urgente afhandeling, maar helaas… het systeem lag eruit. Ik had geen zin om een dag later weer terug te moeten komen, dus na wat aandringen heb ik het telefoonnummer van een mannetje gekregen die ik kon bellen om te checken of het systeem weer werkend was. Om de tijd te doden, zijn we even op een terrasje gaan zitten en na 2 uur heb ik mijn mannetje gebeld. Die gaf aan dat alles in orde was en ik mijn paspoort met visum erin op kon halen. Maar aan het loket wordt mij wat anders verteld: nee nog niet klaar, kom over een paar dagen maar terug! Ik voel me van binnen lichtelijk exploderen en grijp naar mijn telefoon en bel mijn mannetje. Die zegt vrolijk dat alles in orde is en hij zal even naar loket 1 komen om mijn paspoort af te geven, maar wat blijkt: ze zijn mijn paspoort kwijt. De kerel die mij gezegd had om een paar dagen later terug te komen tovert een brede grijns op zijn gezicht, zo van: zie je wel, vandaag gaat je niet lukken. Pech voor hem, want mijn mannetje stort zich vol overgave op het vinden van mijn paspoort, belt andere mannetjes, duikt in kasten, haalt honderden paspoorten uit dozen en ja hoor, na bijna een uur zoeken vindt hij de mijne.

Alles is dus geregeld en ik mag nu een jaar lang blijven met mijn status als Muhrem (spreek uit: mugrum met een hele harde G) Muhrem? Dat is de status van een man die door zijn vrouw gesponsord wordt. Not allowed to work staat er nog bij. Als ik een baan vind, zal ik weer een ander visum aan moeten vragen, dat gesponsord wordt door de werkgever. In het Arabisch betekent Muhrem zoiets als bewaker. In Saudi Arabië bijvoorbeeld mogen vrouwen alleen maar de straat op onder begeleiding van een Muhrem – een mannelijk familielid van de eerste graad. Zo heeft Engelien nu haar eigen Muhrem.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *