Eid Roadtrip door Oman

Vorige week was het einde van de Ramadan. De aankondiging was nogal laat. Maandagavond 29 september rond 20.00 werd bekend gemaakt dat dinsdag en de woensdag nationale feestdagen zouden zijn in verband met het einde van de Ramadan, Eid-al-Fitr oftwel het suikerfeest. Gelukkig konden Cor en ik het met het werk regelen dat we de woensdag en donderdag vrij waren. Dit betekende dus een lang weekend van 4 dagen. En het einde van de Ramandam betekent dat je weer lekker op straat kunt drinken en eten en dat alle terrasjes weer opengaan overdag.

Woensdag vroeg zijn we vertrokken naar Oman. Je kan via 2 verschillende routes naar Muscat rijden. Eentje is uitzonderlijk saai en slaapverwekkend, maar wel de snelste. De tweede gaat door de bergen en is waarschijnlijk zo’n 2 uur langer. Aangezien we toch lekker vrij en de tijd hadden, hebben we voor de bergroute gekozen. De grens bij Al-Ain was nog een drama, al met al hebben we er ruim een uur over gedaan om alle juiste exit en entry stempels te krijgen. Vanaf Ibri, zijn we via Rustaq (een plaatsje in de bergen) naar Muscat gereden. Onderweg nog een paar keer gestopt voor een drankje, om te kunnen genieten van het prachtige landschap, vervallen dorpjes en om het fort van Rustaq te bekijken. Helaas was het fort dicht toen wij aankwamen. Waarschijnlijk vanwege Eid. Rustaq is een oase midden in de bergen en als je aankomt rijden zie je een grote groene zee van dadelpalmen. Heel erg mooi. Na een rondje om het fort gereden te hebben, hebben we onze weg vervolgd naar Muscat. We hadden niets gereserveerd, achteraf niet handig aangezien Eid-al-Fitr een van de weekenden is dat iedereen op pad gaat.

DSC00509_resize

Vervallen dorpje bij Ibri

DSC00514_resize

Onderweg    

DSC00516_resize

Rustaq

DSC00519_resize

Een zee van groen rondom het fort

Aangekomen in Muscat heeft Cor de knoop doorgehakt en zijn we naar een super-de-luxe resort gereden aan de rand van Muscat, het Shrangri-La Al Husn hotel. Het was super voor een nacht, heel erg luxe en we hebben er enorm van genoten. Een aangename traktatie van Cor en ik had hier uiteraard geen bezwaar tegen. We hebben heerlijk op het terras gezeten, gedobberd in de infinity pool (het lijkt echt net dat het zwembad in de zee over gaat) en het strand.

DSC00549_resize

Het geweldige zwembad – Infinity Pool

DSC00562_resize

DSC00529_resize

DSC00545_resize

De volgende dag heerlijk ontbeten en we zijn weer de auto ingestapt. Het plan was om de kust vanaf Muscat te volgen richting Sur en Ras-al-Had, het meest oostelijke puntje van het Arabisch schiereiland. Deze weg is maar zo’n 150km, maar aangezien een groot gedeelte nog onverhard is  doe je er ruim een halve dag over. Met de off-road gids van Oman (ja die hebben ze daar ook), hebben we de prachtige weg langs de kust gevolgd. Onderweg nog een ‘sinkhole’ bezocht. Dit is een enorm gat in de grond, dat in verbinding staat met de zee. Een populair plek voor mensen om een duik te nemen. Sommige springen echt van zo’n 20meter hoogte het gat in. Voor de nacht hadden we het Salmah plateau uitgekozen. Dit plateau ligt op 1600 meter hoogte. Een heerlijke plek dus om te camperen in de zomer, het was heerlijk koel ‘s avonds. De weg naar boven was geweldig qua uitzicht en af en toe erg griezelig met enorme afgronden naast je en hele steile stukken. We waren erg blij met een goede 4×4. Het werd nog even spannend of we op tijd boven zouden zijn, want we zagen het niet erg zitten om in het donker de weg naar boven te moeten vervolgen. Boven aangekomen bleken we niet de enigen te zijn. Er stonden in totaal nog 4 andere tentjes, dus erg druk kan je het niet noemen. Heerlijk ge-BBQ’d en een kaartspel gespeeld onder een heldere sterrenhemel. We hebben ons weer enorm verbaasd over de hoeveelheid sterren die je kunt zien als je ergens afgelegen bent. De melkweg was zelfs heel goed zichtbaar.

DSC00578_resize

DSC00596_resize

DSC00607_resize

DSC00610_resize

OMAN2_resize

De steile weg weer naar beneden…….

De vrijdag hebben de kust verder gevolgd richting Sur, waar we gestopt zijn voor een lunch en daarna doorgereden naar Ras-al-Had. Hier zijn we gaan slapen in het Turtle Beach Resort. Dit is een simpele accomodatie, waar je in een hutje slaapt, en de wc’s en douches moet delen. Een luxe camping zeg maar, want je slaapt in een gewoon bed en hebt een waaier op de kamer en gewoon licht. Het resort ligt aan een prachtige baai met turqouise blauw water. De stranden van Ras-al-Had staan bekend om de schildpadden die hier massaal hun eieren leggen.  Helaas zijn in Dubai alle schildpadden al verjaagd, want waar zij vroeger hun eieren legden is nu de hele kust volgebouwd. Via het resort een gids geregeld. Maar wat was dat een teleurstelling. We voelden ons enorm schuldig dat we waren gegaan. De arme beesten had net hun eieren gelegd, en ruim 50 man staan eromheen om het beestje (toch nog ruim een meter groot) te zien. Hij raakte volgens mij helemaal gestressed, aangezien de vrije weg geblokkeerd was naar de zee. Veel mensen maakten ook foto’s met flitslicht terwijl dit uitdrukkelijk verboden was. De schilpadden raken hier helemaal van in de war, aangezien ze op het zwakke licht van de branding afgaan om hun weg terug naar de zee weer te vinden. We denken dat we een illegale gids hadden. Want achteraf lezen we nu op internet dat via het schildpadden visitors centre het gereguleerd is hoeveel bezoekers er dagelijks op het strand mogen komen. En wij hadden het idee dat er veel te veel met onze gids mee waren. Verder waren dit schildpadnesten redelijk dicht bij het stadje Ras-al-Had, en het visitors centre ligt zo’n 15 km van het plaatsje af. Dus mensen, mochten jullie nog de schildpadden willen bekijken bij Ras-al-Had regel het alsjeblieft via het schildpadden visitors centre. Deze laten per dag maar een beperkt aantal bezoekers toe, en dit moet je dus ook van te voren reserveren. Wij zijn zelf weggegaan voordat de ‘excursie’ voorbij was. We wilden niet langer deelnemen aan het verstoren van de schildpadden.

DSC00629_resize

Een van de vele baaitjes   

DSC00654_resize

Zonsopgang

Op zaterdag zat de korte vakantie er jammergenoeg al weer op. En zijn we terug gereden via de rand van Wahiba Sands, een groot woestijn gebied met prachtig rood zand. Onderweg konden we nog goed het resultaat zien van de orkaan Gonu van juni 2007. Dit was de zwaarste orkaan die de regio ooit heeft meegemaakt. Veel stukken van de kustweg van Oman zijn weggeslagen.

Onderweg nog gestopt in Nizwa om de souq te bekijken en ik heb er nog een prachtig zilveren armbandje van Omaan-zilver gekocht.

DSC00661_resize

DSC00663_resize

Vernielde kustweg

OMAN1_resize

Nizwa souq & Kamelen in een pick-up (incl. baby)

Dit was weer een zeer ontspannen uitstapje. We hebben inmiddels een groot deel van Oman gezien, alleen Salalah tegen de grens van Jemen staat nog op ons verlanglijstje. Hier gaan we een keertje met het vliegtuig heen, aangezien het ruim 1700 km rijden is, met alleen maar een saaie vlakke woestijn onderweg, geen aanlokkelijke autorit dus.

Vanavond komt mijn moeder aan met mijn tante Nita uit San Diego voor een kleine 2 weken en begin november komt Jeroen voor ruim een week. Kortom nog veel uitstapjes in het vooruitzicht.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *