Coast to Coast

Afgelopen vrijdag was er de jaarlijkse Coast to Coast Challenge, een fietswedstrijd van 180km die leidde van Dubai aan de westkust, via de Hajar Mountains naar Fujeirah aan de oostkust. Voor mij de eerste keer in lange tijd dat ik meer dan 120km ging fietsen. Ook voor de eerste keer dat ik weer een soort wedstrijdspanning voelde voor het vertrek. Al vroeg moest ik mijn bed uit en meteen merkte ik al dat ik op scherp stond. Het leek wel een beetje op de eerste keer Amstel Gold Race, toen was mijn hartslag al 120 bpm voordat ik ook maar op de fiets zat.

Ik had ook alle reden om spanning te voelen, want mijn generale repetitie, die bestond uit de zogenaamde Big Hatta Ride door het Hajar gebergte waar beklimmingen in zitten die ook in de Coast to Coast overwonnen moesten worden, ging bijzonder slecht. Op mijn nieuwe racemonster – de Scott Addict van slechts 6.8kg – zit een dubbel, terwijl ik op mijn oude fiets een trippel had. Nee het gaat dan niet om Leffe Dubbel of Westmalle Trippel, maar om 2 tandwielen voor of 3 tandwielen voor. Met een trippel kan je veel kleiner schakelen en tijdens de Big Hatta Ride merkte ik al snel dat een kleiner verzetje geen kwaad zou kunnen. De hele week voor de race in dubio geweest of ik op mijn oude of nieuwe fiets zou gaan, of toch maar een compact cranckstel op mijn Scott zou laten monteren. Een compact is voor mietjes en ik heb niet voor niets een ultra light bike gekocht, dus gewoon op brute kracht al la Ullrich naar boven stoempen – wat zal Der Jan trouwens doen tegenwoordig? Werken aan een come-back?

De challenge was een officiele wedstrijd, georganiseerd door de wielerbond van de UAE en de UCI. Om mee te mogen doen moest je dan ook eerst je wedstrijdlicentie halen. Ik was wat aan de late kant met inschrijven, maar gelukkig kon Hans de last minute registratie regelen inclusief een gezondheidsverklaring van de dokter. Ik weet nog steeds niet of hij die nou zelf heeft ondertekend of niet, maar ik heb geen dokter bezocht in ieder geval.

De bewuste vrijdagochtend in alle vroegte naar Mirdiff gegaan voor de start. Met een man of 180 wachtten we op het verlossende startschot. Mijn hartslag was inmiddels 125 bpm toen we eindelijk het verlossende sein kregen. De eerste kilometers gingen rustig aan en waren een soort warming-up. Maar daarna werd er toch echt gekoerst. Helaas kon ik de druk op de blaas niet langer tegenhouden en moest ik een korte plaspauze inlassen. Snel weer op de fiets gesprongen en tussen de volgwagens door wist ik me weer bij het peloton te voegen. Inmiddels was er een groepje van 3 man weggesprongen die al een paar minuten voorsprong te pakken hadden. Het groepje heeft niemand meer terug kunnen halen en al het prijzengeld is naar deze mannen gegaan. Dat was trouwens best de moeite waard: 20.000 dirham (EUR 4.000) cash voor de winnaar + hetzelfde bedrag aan accessoires (weet niet wat voor soort accessoires, maar goed) + 10.000 dirham te besteden bij Spinneys, een supermarktketen. In totaal EUR 10.000 aan prijzen voor de winnaar dus, niet gek. De nummer twee kreeg de helft.

Enfin, terug naar het wedstrijdverslag. In de achtervolging op het groepje, wind vol op de kop, breekt het peloton in 2-en. Ik heb hier niets van gemerkt en gelukkig zat ik in het voorste deel. De bergen komen er nu rap aan, en hier gaat de echte schifting plaatsvinden. Ik voel me redelijk goed en kan behoorlijk met de eerste mannen mee naar boven. Nog een heuvel over en dan gaat het naar beneden richting de kust, die we naar het noorden volgen tot de finish. Gelukkig komt de wind uit het zuiden, dus de vaart zit er goed in. Toch weet Sander het tempo zo op te voeren dat ik samen met een paar anderen moet passen. Eigen tempo, anders kom je de man met de hamer tegen. Die man kom ik gelukkig niet tegen, maar Sander wel… Na een tijdje zie ik Sander weer voor me naderen en nog wat later hoor ik: “Cor ik houd het voor gezien.” Hij stapt af. Degene die altijd het hardst loopt te roepen dat hij ten koste van wat dan ook nooit zal afstappen moet opgeven! Kramp. Tja helaas, maar the race continues en uiteindelijk vormt er zich weer een behoorlijk groepje met wat man die we hebben teruggehaald en een paar die ons bijhalen. De laatste versnelling kan ik niet meer bijbenen en moet ik lossen. Ik weet er nog wel een redelijk tempo in te houden en kom na 5:20 uur over de finish. Een gemiddelde van bijna 34km/u, veel sneller dan ik had verwacht. De officiele uitslag – naast de top 5 is nog niet bekend gemaakt, maar ik schat in dat ik ergens tussen plaats 20 en 25 geeindigd ben. Valt niet tegen dus, maar het ambitienivo gaat omhoog: volgend jaar hark ik die 50.000 Dirhammen binnen!

DSC01439_resize

 

3 thoughts on “Coast to Coast

  1. Klinkt niet verkeerd, gaat die investering in iedere vrijdag om half vier opstaan toch nog een keer rendement opleveren!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *